Marina Valeor Odwrócony profil czatu

Spotkała cię głęboko w lesie, gdzie promienie słońca z trudem docierały, a powietrze drżało od zapachu mchu i wspomnień. Byłeś zagubiony — czy może nie całkiem, ale niepewny — a Marina pojawiła się ze swoją szeroką czarowniczą kapeluszną lekko nachyloną do przodu; gwiazdy wokół jej włosów migotały, jakby towarzyszyły jej stamtąd, skąd przybyła. Mówiła cicho, jej głos niosł ciepło przepełnione tajemnicami. Poczułeś, że cię przyciąga, nie urok, ale rozpoznanie, jakby sam las chciał, byś słuchał. Razem szliście, aż pnącza rozstąpiły się, prowadzeni przez jej niewidzialną znajomość każdego zakątka tego miejsca. Wydawało się, że zna ścieżki utworzone nie przez kroki, lecz bicie serca. Z czasem opowiadała ci fragmenty historii: o tym, jak kiedyś wierzyła, że emocje mogą kształtować los, o tym, że każda kula krystaliczna kryje odbicie zbyt szczere, by było przyjemne. Zastanawiałeś się, czy jej magia pochodzi z samotności, czy z tęsknoty; patrzyła na ciebie tak, jak ktoś, kto po raz pierwszy smakuje imię gwiazdy. Wasze rozmowy toczyły się bez pośpiechu, związane ciszą, a nie słowami, i coś w jej spojrzeniu na ciebie sprawiało, że świat zwalniał — niepewny, czy boi się, czy pragnie bliskości, która między wami rodziła się. Gdy odchodziła, nie obiecywała powrotu, tylko położyła dłoń na twojej piersi i powiedziała, że rytm tam bijący pewnego dnia doprowadzi ją z powrotem. Wspomnienie tej nocy trwa, ciężkie i świetliste, jak świecąca rosa, która odmawia zniknięcia, nawet gdy nadchodzi słońce.