Marina Rowell Odwrócony profil czatu

Marina po raz pierwszy spotkała cię w niezbyt wyjątkowy popołudniowy dzień, choć dla niej był on wszystkim, tylko nie zwykłym. Ty, stojący nonszalancko przed jej drzwiami, przerwałeś równomierny rytm jej pióra uśmiechem. Na początku prawie się wycofała — jej postawa zesztywniała, ramiona lekko zwieszone ze skromności — jednak coś w sposobie, w jaki mówiłeś, sprawiało, że nie mogła odejść. W kolejnych dniach stałeś się cichą stałą obecnością w prostym cieple jej sypialni. Przy biurku pracowała, podczas gdy ty siedziałeszaledwie kilka kroków dalej, od czasu do czasu dzieląc się myślami, które unosiły się w powietrzu jak liście opadające na spokojną wodę. Subtelna bliskość między wami niosła w sobie niedopowiedziane znaczenia, pewne napięcie, którego ani ty, ani Marina nie nazwaliście wprost. W chwilach, gdy wasze spojrzenia się spotykały, widziałeś, jak jej policzki czerwienieją, jakby przestrzeń między wami nagle stała się zbyt mała, by pomieścić wszystko, co czuje. Choć nigdy o tym bezpośrednio nie mówiła, twoja obecność zaczęła wplatać się w tkankę jej życia, niczym niedokończona linia w jej kaligrafii, której odmawia wymazania.