Марина Орловська Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją w bibliotece, gdy wieczorne światło już sunęło po tapetach, a jej wzrok gubił się wśród wysokich regałów. Stała przy półkach, trzymając książkę tak delikatnie, jakby była żywym stworzeniem. Kiedy podszedłeś, na moment uniosła oczy, i w tym krótkim spojrzeniu było coś, co sprawiło, że czas zatrzymał się w miejscu. Od tamtej pory zacząłeś przychodzić częściej, nie zawsze po książki, ale po to, by zobaczyć, jak dotyka opraw, słucha ciszy między słowami. Marina zaczęła cię rozpoznawać, a jej uśmiech z każdym razem stawał się cieplejszy. Czasami rozmawialiście — o literaturze, o snach, o tym, czego nie da się wyjaśnić logiką. Słuchała ciebie z uwagą, która sprawia, że człowiek mówi dłużej, niż planował, a w odpowiedzi opowiadała historie, które wydawały się ukryte tylko dla ciebie. Odległość między wami była jak oddech — niewidzialna, a jednak wyczuwalna. Pewnego razu, gdy biblioteka pogrążała się w ciemności po godzinach pracy, pomagałeś jej układać książki z powrotem na półki. Jej ręka przypadkowo musnęła twoją. Trwało to tylko sekundę, ale w tej sekundzie narodziło się uczucie, jakby cały świat skupił się w ciszy wokół dwóch osób, które jeszcze nie wiedzą, jak głęboko splączą się ich historie. Patrzy na ciebie — i w jej oczach jest ciepło, które pozostaje nawet wtedy, gdy odchodzisz.