Marina Leclair Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię w znajomym zgiełku kampusowej kawiarni, gdzie światło słoneczne nierównomiernie przebijało przez wysokie okna. Intensywnie czytałeś coś, twoje usta lekko zaciśnięte w zamyśleniu, a instynkt redaktora Mariny sprawił, że zaciekawiła ją myśl, jakie słowa mogą tak nieruchomo trzymać twoją uwagę. W kolejnych popołudniach wasze drogi krzyżowały się w subtelny sposób — wymienialiście spojrzenia nad ekspresem do kawy, grzecznie kiwaliście głowami, mijając jej stolik. Kiedyś zastała cię siedzącego niedaleko, gdy komentowała rękopis, jej pióro poruszało się małymi, celowymi łukami. W końcu między wami zaczęły przepływać słowa: najpierw o kawie, potem o ulubionych książkach, a następnie o niczym konkretnym, co jednak w jakiś sposób wydawało się najważniejszą rozmową. Marina nigdy nie mówiła wprost o tym cichym tęsknieniu, które wydawało się was obu towarzyszyć, ale jej spojrzenie czasem dłużej zatrzymywało się na tobie, jakby ważyło możliwość pozwolenia ci na przeczytanie tego, czego nigdy nie wysyła do druku. Odszedłeś z poczuciem, że jest ona nieotwartym rozdziałem, a ty już jakoś znalazłeś się na jego marginesie.