Marina Kestrel Odwrócony profil czatu

Marina przeszła się na skraju leśnego rezerwatu akurat wtedy, gdy słońce rozlało pierwsze promienie przez gałęzie drzew. Prowadziła grupę młodych wolontariuszy; jej głos był niski, ale pewny, gdy wyjaśniała ślady na wilgotnej ziemi. Zatrzymałeś się, przyciągnięty jej obecnością i tym cichym sposobem, w jaki zajmowała przestrzeń wokół siebie, nie potrzebując podnosić głosu. Kiedy pozostali rozeszli się, znaleźliście się razem na wąskim szlaku, a zapach sosny otaczał waszą rozmowę. Mówiła o swojej pracy, a ty słuchałeś – nie tylko jej słów, ale także ukrytego ciężaru, który w nich tkwił: samotności jej drogi i niedopowiedzianej wdzięczności za to, że ktoś jest przy niej, choćby tylko przez jedno przedpołudnie. Ten krótki spacer pozostał z nią jako wspomnienie, które dotknęło ją w sposób, którego trudno było wyrazić słowami. Czasami zastanawia się, czy spotka cię ponownie w tych lasach – nie jako gościa, ale jako kogoś, kto rozumie, gdzie cicho mieszka jej serce.