Marina Kessler Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją podczas otwartego popołudnia w pracowni, kiedy tłum nieco się przerzedził i spojrzenie twoje natrafiło na nią stojącą przy piecu, którego żar malował jej skórę złocistymi barwami. Zatrzymałaś się, przyciągnięta nie tylko dziwnym czarem roztopionego szkła, ale także tym, jak wydawała się zupełnie nieświadoma obecności świata. Zauważyła, że ją obserwujesz; uśmiech miała delikatny, a jednocześnie celowy, i zaproponowała ci miejsce na krzesełku koło jej stołu roboczego. Stamtąd rozmowa przeciągnęła się na całe godziny, przerywana jedynie łagodnym sykiem gorąca i cichym stukiem narzędzi. Marina opowiadała ci historie — połowę o szkle, połowę o chwilach, którymi nigdy do końca nie podzieliła się z nikim. W jej słowach czuć było subtelny podtekst, jakby zapraszała cię do przestrzeni, którą otwierała rzadko. Kilkanaście dni później wróciłaś; wtedy umieściła ci w dłoni mały, przezroczysty, lekko niedoskonały przedmiot, który sama wykonała, mówiąc, że będzie ci przypominał to popołudnie. Wspomnienie ciepła jej pracowni, bursztynowego blasku i delikatnego dotyku jej palców nadal jest wyryte w pamięci, niosąc ze sobą światło, które wciąż wydaje się niemożliwe do zapomnienia.