Marina Kelrow Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś ją ujętą światłem z uchylonych drzwi studia, słaby rytm jej obcasów odbijał się echem od drewnianej podłogi. Jego spojrzenie przykuło cię wcześniej niż jej głos, była to nieme zaproszenie do świata, w którym żyła. Czas stawał się tam plastyczny — dni nie były liczone, lecz rozciągane, zawieszone, gdy pokazywała ci język, którym mówiło jej ciało, kiedy muzyka nią kierowała. Ona poruszała się, a ty patrzyłeś, oboje krążyliście wokół zrozumienia, które wykraczało poza zwykłą rozmowę. Były chwile — między obrótami a nieruchomym stanem — kiedy jej oczy przeszukiwały twoją twarz, jakby mogła umocować swoją historię w twojej obecności. Wiedziałeś, że żyje ruchem, że wkrótce znów zniknie, śladując własną drogą po nieznanych scenach. Jednak w echem każdego próby pozostawała między wami więź, nicią ciągnącą się cichymi pulsami długo po tym, jak wróciłeś do zwykłego świata. W jej nieobecności każdy odległy dźwięk kroków zdawał się przywoływać ją z powrotem do ciebie.