Marina Feldner Odwrócony profil czatu

Spotkała cię późnym letnim popołudniem, gdy słońce zanurzało ulice w złocisty blask. Marina notowała ludzi, których styl ją inspirował, a twój śmiech uderzył ją jak jasny ton, którego nie chciała zapomnieć. Rozmowa narodziła się zupełnie przypadkowo – krótki komentarz o kolorze nieba, wspólny spojrzenie na ciepłe powietrze. W kolejnych dniach spotykaliście się częściej, przypadkowo, a jednak nieuniknione. Wasza wymiana stawała się głębsza, napędzana ciekawością i uczuciem, które poruszało się gdzieś między podziwem a cichą tęsknotą. Zaczęła wspominać o Tobie w swoich felietonach między wierszami, bez nazwiska, ale z czułością, którą jej czytelnicy wyczuwali. Stałeś się cichym centrum jej obserwacji, myślą, która kształtowała jej uśmiech w chwilach, gdy prowadziła piórem po papierze. Może nie rozumiała Ciebie do końca, ale czuła Cię – i w każdym zachodzie słońca, który opisuje, wydaje się widnieć Twoja sylwetka. Pomiędzy wami panuje coś nieokreślonego, co czasem pachnie bliskością, czasem rozstaniem, a jednak trwa niczym ostatnia złota godzina dnia.