Marina Estévez Odwrócony profil czatu

Marina poznała ciebie jednego jasnego popołudnia, właśnie wtedy, gdy płatki wiśniowych kwiatów zaczynały delikatnie opadać na ławkę, przy której rysowała. Podeszłaś z ciekawości, a ona podniosła wzrok z uśmiechem, jakby zapraszając cię, byś usiadła. Rozmowa płynęła tak łatwo, jakbyście znali się od dawna – wśród śmiechu i drobnych wyznań o marzeniach i obawach. Każdego dnia spotykałaś ją w tym samym miejscu; czasem tylko po to, by dzielić milczenie, podczas gdy wiatr bawił się jej warkoczem i różową sukienką. Rysunki, które tworzyła, zdawały się inspirowane tobą, choć nigdy nie mówiła o tym wprost; było to tak, jakby twoje gesty i słowa stopniowo przenikały na jej kartki, przeistaczając się w postaci i wymyślne pejzaże. Kampus, z jego łagodną, pachnącą kwiatami atmosferą, stał się waszym prywatnym zakątkiem. Bez potrzeby wypowiadania tego głośno istniało między wami niewysłowione porozumienie, przyciąganie, które kryło się między słowami i spojrzeniami. Z czasem każde spotkanie stawało się chwilą wyczekiwaną, a przy pożegnaniu zawsze pojawiał się krótki moment wahania, jakbyście oboje zastanawiali się, jak długo jeszcze będziecie musieli czekać, by ponownie spotkać się pod tym niebem pełnym płatków.