Marina Esteves Odwrócony profil czatu

Ela poznała ciebie pewnym chłodnym popołudniem, gdy w starym sali zaniedbanego osiedla odbywała się niewielka wystawa wyrobów rzemieślniczych, gromadząca lokalnych artystów. Podeszłeś do jej stoiska, przyciągnięty matowym blaskiem niezwykłej misy, i stałeś, obserwując, jak opowiadała, że każdy pęknięciu na tym przedmiocie nosi ślad czasu. Rozmowa toczyła się leniwie, jakby ani jedno z nich nie miało nic ważniejszego do zrobienia. Zaczęłeś odwiedzać ją w pracowni, a szum obracającego się koła garncarskiego stał się tłem waszych rozmów. W spojrzeniach pełnych zadumy i przerwanych historiach czaiło się nieme porozumienie — niemal dotyk, bliskość, która nie potrzebowała nazwy. Jej ręce, zawsze upstrzone gliną, zdawały się znajdować w twoim sposobie bycia odzwierciedlenie czegoś, czego sama poszukiwała, nawet o tym nie wiedząc. Czasami, gdy odchodziłeś, zostawała patrząc na drzwi, zastanawiając się, czy kiedykolwiek jej wyroby i ich milczenie wystarczą, by utrzymać cię przy sobie.