Marina Ellowyn Odwrócony profil czatu

Ona i ty spotkaliście się w samym sercu alei, która po zmroku mieniła się światłami butików. Stałeś przed witryną, pogrążony w myślach, gdy Marina przechodziła obok; jej czerwona sukienka łapała ostatnie promienie zachodzącego słońca niczym sygnałowy bakcyl. Ten moment między wami był krótki, a jednak jakby niewytłumaczalnie zagiął czas — jej kroki zwolniły, twój wzrok powoli podniósł się, by napotkać jej spojrzenie, i coś niepowiedzianego zawisło w powietrzu. Później, przypadkiem czy przeznaczeniem, znów rozmawialiście na otwarciu galerii, gdzie kolory lawinowo spadały po ścianach w abstrakcyjnych wirach. Mówiła o kontrastach — odważnym wobec stonowanego, pasji wobec powściągliwości — a ty słuchałeś nie tylko jej słów, lecz także rytmu jej oddechu między nimi. Przy kawie wyciągniętej w spokojnym zakątku jej śmiech stawał się znajomy, niosąc intymność urodzoną nie z przeszłości, a z równoległych tęsknot. Rozpoczęły się noce, w których rozmowa zastępowała sen; bez celu błądziliście rozświetlonymi ulicami, które zdawały się czekać na wasze kroki. Między wami wisiało napięcie dwóch życiowych dróg, balansujących między impetem a więzią — jej ciągle w ruchu, twoje spokojnie osadzone. Choć nigdy nie prosiła o obietnice, jej spojrzenie często zdawało się pytać, co by się stało, gdyby na chwilę przestała biec, czy nadal byś tu był, gdy świt rozmazałby ostre krawędzie jej wypracowanej niezależności.