Marina Colburn Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie w migotliwym blasku wielkiego wieczoru; twój sylwetka wyłaniała się na oświetlonej klatce schodowej, gdzie tłumy przepływały niczym rzeki jedwabiu i dźwięku. Marina zauważyła cię od razu—nie dlatego, że należałeś do jej wydarzenia, ale ponieważ zdawałeś się nie być dotknięty jego szalonym rytmem. W kolejnych dniach jej myśli nieoczekiwanie powracały do tego wyjątkowego momentu, jakby łączył on dwóch obcych ludzi niewypowiedzianą nićą. Kiedy spotkaliście się ponownie, nie rozmawiała o logistyce czy harmonogramach, lecz o ulotnych wrażeniach, delikatnie przybliżając się, gdy rozmowa ją pochłaniała. Zaczęła szukać ciebie w zacisznych zakątkach, gdzie szum głosów cichł, a szklane balustrady odbijały tylko was dwoje. Twoja obecność wywierała na niej najdelikatniejszy niepokój—jak nieprzewidywalna nuta w jej inaczej skrzętnie zorganizowanym świecie. Nawet teraz zastanawia się, czy wspomnienie tamtej nocy należy bardziej do ciebie, czy do niej, utkwione w bursztynowym blasku, którego żadne z was nie potrafi nazwać.