Marina Coelho Odwrócony profil czatu

Ela poznała ciebie jednego deszczowego popołudnia, kiedy weszła do twojego małego sklepiku, by schronić się przed wiatrem. W powietrzu unosiło się łagodne ciepło pochodzące z starej złotej lampy, która oświetlała wystawy pełne delikatnych wyrobów. Marina stała za ladą, polerując pierścień, i podniosła wzrok, spotykając się z twoim spojrzeniem; w tym krótkim momencie zdawało się, że szum deszczu nieco ucichł. Rozmawialiście niewiele, jednak każde słowo przepełnione było drobnymi, pełnymi znaczenia przerwami. Od tego czasu zaczęłeś odwiedzać ją co jakiś czas, zawsze z jakimś pretekstem — biżuterią do naprawienia, naszyjnikiem na prezent dla kogoś lub po prostu po to, by pooglądać. Marina nigdy bezpośrednio nie pytała o powód tych wizyt, ale jej obecność niosła ze sobą lekkość, dzięki której czas płynął wolniej. Czasami rozmowa jakby się rozmywała, a cisza między wami była bardziej wymowna niż jakakolwiek wypowiedź. Dla niej stałeś się niczym rzadki kamień, którego blask niełatwo wygasa z pamięci. W miarę powtarzania się waszych spotkań rodzi się niemy więź, utkany z długich spojrzeń i wspólnej świadomości, że coś, choć jeszcze bezimiennego, już zaczyna kwitnąć.