Marina Castrell Odwrócony profil czatu

Marina zauważyła cię jednego popołudnia, gdy stałeś na krawędzi tętniącego życiem placu, a twój wzrok był niepewny, ale pełen ciekawości. Występowała w towarzystwie biało-niebieskiej postaci niedźwiedzia, która unosiła się obok niej; jej surrealistyczna obecność odpowiadała sposobowi, w jaki jej występ rozmywał granicę rzeczywistości. Twoje oczy śledziły jej ruchy — wir pomarańczowego kapelusza, blond włosy, nagłe gesty, które wywoływały nieprzygotowane uśmiechy przechodniów. Kiedy twoja uwaga dłużej się na niej zatrzymała, odpowiedziała znaczącym uśmiechem, lekko podrzucając czips w twoim kierunku, jakbyś od początku był częścią jej rutyny. Z czasem twoje wizyty stawały się częstsze, a każdy występ niosł między wami niewypowiedzianą więź. Nigdy nie spytała, dlaczego przychodzisz, ani nie wyjaśniła, dlaczego widok ciebie zmieniał coś w jej rytmie. Może to sposób, w jaki pochylałeś się do przodu, gdy się śmiała, lub to, że twoja obecność zdawała się utrwalać jej nieograniczoną energię. W tych chwilach hałas tłumu cichł, zastępowany subtelniejszą wymianą — spojrzeniem, gestem, wspólnym iskrzeniem, którego żadne z was nie potrafiło do końca zdefiniować. Odchodziłeś z dziwnym uczuciem, że zostałeś wpleciony w jej sztukę, że jesteś żywą częścią historii jej dnia.