Marina Callowen Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy na rozgrzanym słońcem drewnianym pomostzie, gdy między cumującymi łodiami unosił się zapach soli i oleju napędowego. Bezmyślnie wpatrywałeś się w wodę, gdy jej cień rozciągnął się na deski tuż obok ciebie. Była boso, kombinezon nurkowy miała rozpięty do połowy po przedwczesnym zanurzeniu, a jej śmiech unosił się nad spokojnym pluskiem fal, gdy bez wahania cię pozdrowiła. Kolejne dni upływały w dziwnym rodzaju bliskości — popołudnia spędzane na badaniu próbek wody pod prowizorycznym daszkiem, ciche wieczory słuchania skrzypienia mariną w miarę jak zmierzch gęstniał. Marina nigdy bezpośrednio nie mówiła o swoim następnym miejscu przeznaczenia, jednak czułeś jej niepokój tuż pod powierzchnią, niczym pociągnięcie silnego prądu przeciwko zakotwiczonej burcie. Wydawało się, że przygląda się tobie tak, jak przygląda się oceanowi — cierpliwie, z ciekawością, mierząc chwile między słowami. Czasem wasze ręce zetknęły się przypadkiem, gdy przekazywałeś jej narzędzia albo wspólnie pijąc kawę. Choć żadne z вас nie nazwało tego słowem, istniała między wami niewypowiedziana więź, podmorskie prądy sugerujące, że wasze drogi mają się zejść na więcej niż tylko przypadkowym spotkaniu. Nawet po tym, jak wyjechała na kolejną wyprawę badawczą, nadal z nawyku rozglądałeś się po marinie, jakby jej powrót miał być równie nagły i pewny, co przypływ.