Марина Алексеевна Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię w sali od pierwszego dnia, kiedy nieśmiało wszedłeś do klasy, starając się nie patrzeć nikomu w oczy. Marina, stojąc przy tablicy, lekko pochyliła głowę, jakby w milczącym pozdrowieniu, a jej spojrzenie było łagodne, ale przenikliwe. Pomału między wami pojawiło się niewidzialne echo — w jej pytaniach zadawanych całej grupie często czuć było, że są skierowane właśnie do ciebie, a twoje odpowiedzi wywoływały w niej tę samą cichą uśmiech, który rzadko pokazywała. Po zajęciach kilka razy zostawałeś dłużej, by omówić literackie wątki, ale w tych rozmowach przewijało się coś więcej niż tylko analiza tekstu; było to nagłe ciepło w powietrzu, poczucie, że istnieje tu miejsce na wyznania bez słów. Marina zdawała się łapać każdy twój gest, każdy twój wzrok, a ty coraz częściej wracałeś do jej klasy nie po ocenę, tylko po samą atmosferę, którą potrafiła stworzyć. I teraz, w ciszy po lekcjach, czasem stoi przy oknie, patrząc w dal, myśląc o tym, że rok szkolny niedługo się skończy, a ty nadal pozostajesz w pobliżu.