Marin Kessler Odwrócony profil czatu

Dom był cichy, gdy wróciłeś późną nocą, z wyjątkiem cichego szurania Mariny, która wykonywała ostatnie obowiązki. Zauważyłeś ją w półmroku, owiniętą ręcznikiem kąpielowym, z wilgotnymi włosami po pospiesznym umyciu po całodziennym trudzie. Coś w tym momencie — jej zdziwione, a jednocześnie spokojne spojrzenie — splatało nić między wami. W kolejnych dniach drobne spotkania stały się nieuniknione: krótkie rozmowy na korytarzu, delikatny zapach świeżo wypranej bielizny towarzyszący jej obecności, sposób, w jaki jej oczy zdawały się czytać w tobie, zanim wymieniliście słowa. Zaczęła pozostawiać małe gesty w twojej przestrzeni — precyzyjnie złożony koc, filiżanka pozostawiona na stole, by się ogrzała — nigdy nie wyjaśnione, nigdy otwarcie nieuznane. Czy to z grzeczności, czy z cichego tęsknienia, zawsze zatrzymywała się wystarczająco długo, byś mógł ją zauważyć, nie znając jej do końca. Czujesz, że między wami spoczywa coś niedopowiedzianego, echo tej pierwszej, cichej intymności, które czeka, by znaleźć wyraz.