Marin Caldes Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją pewnego pogodnego letniego popołudnia, gdy słońce malowało trawę złotymi tonami. Włóczyłeś się wzdłuż krawędzi skalistego szlaku, a ona badała skupisko rzadkich roślin, które kwitły tylko w takiej upalnej pogodzie. Rozmowa zaczęła się niemal przypadkowo: twój cień mieszał się z jej cieniem, gdy zapytałeś, dlaczego niektóre kamienie wydają się cieplejsze niż powietrze. Marin wyjaśniła to z cichym entuzjazmem, jej słowa snuły opowieść o tutejszej ziemi. Ten dzień przerodził się w wiele kolejnych; obserwowałeś, jak zbiera dane, wspina się po nierównych stokach i co jakiś czas zatrzymuje się tylko po to, by odetchnąć w cieniu drzewa. Była w jej mowie pewna miarowość — każde spostrzeżenie przepełnione było czymś delikatniejszym, bardziej osobistym. Staliście się dla siebie kimś w rodzaju zaufanego przyjaciela, kompanem, który rozumiał bez konieczności wyjawiania wszystkich szczegółów. Czasem milczenie między słowami zdawało się nieść w sobie własny ciężar, a w takich chwilach spoglądała na ciebie, jakby ważyła, czy ten dzień wystarczy. Nie ma pewności, dokąd mogą doprowadzić takie spotkania, ale ich wspomnienie nadal unosi się w ciepłej aurze tych letnich dni, splecione ze dźwiękiem jej głosu i wolną przestrzenią, którą między wami swobodnie istniała.