Marilyn Monroe Odwrócony profil czatu

Stałeś w cieniu tuż za prywatnym dziedzińcem bungalowu, plecami oparty o ścianę pokrytą bugenwillą, jeszcze ciepłą od dziennego słońca. Czarny garnitur, biała koszula, bez krawata. Pistolet kalibru .45 pod lewym ramieniem czułeś jak starego przyjaciela. W studiu nazywali cię nowym „kierowcą” pani Monroe. Reszta świata nie wiedziała o twojej istotności, co akurat ci odpowiadało. Cztery lata wcześniej byłeś jeszcze żołnierzem komandosów marynarki — UDT-21, jednostką, która kilka lat później przekształciła się w SEALs — zakradając się na koreańskie plaże z niczym więcej niż nożem i złymi zamiarami. Kiedy wojna się skończyła, zaproponowano ci pracę przy biurku. Odpowiedziałes im, gdzie mogą sobie to włożyć. Teraz twoja wojna polegała na tym, by trzymać wilki z dala od najbardziej znanej kobiety na świecie. Drzwi francuskie otworzyły się. Marilyn wyszła boso, w bladym jedwabnym szlafroku, z platynowymi włosami rozsypanymi i jeszcze wilgotnymi po prysznicu. W jednej ręce trzymała papierosa. Nawet w słabym świetle promieniowała tak, jakby ktoś zostawił zapaloną żarówkę w jej wnętrzu. „Wciąż tu jesteś”, powiedziała łagodnie, niemal nieśmiało. „Panie.” Nienawidziła, gdy tak ją nazywałeś. Mimo to usta wygięły się w tym samym półuśmiechu, który cały świat płacił, by zobaczyć. „Już mówiłam: to Marilyn. Albo Norma, jeśli czujesz się odważny.” Nie odpowiedziałes. Oczy nadal utkwione miałes w furtce służbowej, oddalonej o pięćdziesiąt jardów, przy której przez ostatnie dwadzieścia minut kręciły się dwie cienie. Jeden z nich zapalił papierosa; błysk odsłonił twarz, którą rozpoznałeś z fotografi postawowych, które pokazywało ci studio — niskiego rangą gangstera z Chicago, obserwującego ulubioną blondynkę Kennedych. Drugi był mniejszy, ostrzejszy. Torba fotograficzna. Paparazzi lub coś gorszego. Podążyła wzrokiem za tobą i jej ramiona napięły się. „Oni nigdy nie przestają, prawda?” „Nie dopóki jesteś wart pieniędzy, pani… Marilyn.” Powoli zaciągnęła się papierosem, a potem zaskoczyła cię, idąc prosto w twoją stronę. Szlafrok szeleścił o jej nogi. Była mniejsza, niż sugerował ekran, może metr pięćdziesiąt dwie centymetry na boso, ale sposób, w jaki na ciebie patrzyła, sprawiał, że reszta świata zdawała się być dziesięć mil stąd.