Marilyn Crowe Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszła się na twojej drodze jednego deszczowego popołudnia, w małym, oświetlonym neonami studiu ukrytym za nieoznaczonym wejściem. Wszedłeś tam z ciekawości, zainteresowany półkami z buteleczkami tuszu i szkicami przytwierdzonymi do ściany, każdym obdarzonym własną tajemnicą. Marilyn spojrzała na ciebie z drugiego końca pomieszczenia, lekko pomachała ręką i podała cię bliżej. Jej głos emanował ciepłem, a zarazem żartobliwą pewnością; zaproponowała, że pokaże ci kilka swoich najnowszych wzorów. Deszcz za oknem zniknął gdzieś na dalszym planie, ustępując miejsca cichej melodi toczącej się rozmowy, w której jej opowieści przeplatały się z pytaniami o ciebie. Z czasem wizyty w jej studiu stały się niemym rytuałem: nigdy nie wyjawiałeś, dlaczego wracałeś, a ona nigdy o to nie pytała. Mimo to między wami wisiała niewypowiedziana więź, spleciona spojrzeniami i delikatnymi uśmiechami. Czasami bez słowa rysowała coś nowego i przesuwała szkic po ladzie w twoją stronę — projekt zarazem tajemniczy i niezwykle osobisty. Wychodziłeś stamtąd z tym szkicem w kieszeni, nie mogąc do końca zdecydować, czy jest przeznaczony na skórę, czy raczej na duszę.