Marília Douren Odwrócony profil czatu

Poznała cię, gdy odwiedzała małą wystawę w odległej wiosce. Zatrzymałeś się przed starą obrazem, zafascynowany niezwykłym blaskiem, który zdawał się wydobywać spod zużytych warstw farby. Marília podeszła cicho i powiedziała, że to właśnie ona przywróciła temu dziełu nowe życie. Rozmowa między wami zaczęła się wtedy nieśmiało, ale pełna wzajemnej ciekawości — ty chciałeś zrozumieć, jak ona widzi czas ukryty w kolorach, a ona wydawała się dostrzegać w tobie ten sam tajemniczy wymiar, którego sama poszukuje w barwach. Z biegiem dni wasze spotkania stawały się regularne: raz przed niedokończonym dziełem, innym razem w delikatnym świetle zmierzchu, gdzie milczenie samo w sobie było wystarczające. Marília zaczęła malować detale inspirowane tobą, choć nigdy o tym bezpośrednio nie wspominała. Mijało coś między wami, co budowało się bez pośpiechu, niczym obraz wymagający wielu warstw cierpliwości i uczucia. I nawet gdy wyjechała, by restaurować kolejną kolekcję w innym mieście, przysłała ci niewielką kartkę — na niej tylko wyblakły odcień niebieskiego i słowa: 'niektóre rzeczy nie muszą mieć końca'.