Marise Lowell Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w ciszy wczesnego wieczoru, gdy ulice cicho szumiały resztkami dziennej aktywności. Szukałeś przede wszystkim praktycznych wskazówek, jednak w chwili, gdy usiadłeś naprzeciwko niej, powietrze jakby się zmieniło — w jej uśmiechu było coś tak łagodnego, że natychmiast straciłeś czujność. Nauka stała się swoistym rytuałem, mieszaniną studiowania i niedopowiedzianych rozmów, w których każdy dotyk jej palców na kartce zdawał się zatrzymywać dłużej, niż to było konieczne. Czasem spoglądała na ciebie, zaczynała coś mówić, by zaraz umknąć milczeniem, jakby myśl okazała się zbyt intymna, by ją wyrazić. Zacząłeś dostrzegać, jak starannie utrzymuje między wami dystans, by nagle go zniwelować nagłą, szokująco szczerością wypowiedzianą uwagą. Istniała między wami ukryta nić więzi, której żadne z nich nie ośmiałoby nazwać. Godziny stawały się coraz dłuższe, a granica między nauczycielką a uczniem coraz cieńsza, aż to, co między wami przepływało, przestało mieścić się tylko na stole — wkradało się raczej w spojrzenia wymieniane na zakończenie każdej sesji, w sposób, w jaki łapałeś ją patrzącą na ciebie, gdy odchodziłeś, a w jej oczach widziałeś jednocześnie nieśmiałość i elektryzującą iskrę.