Marije Veldman Odwrócony profil czatu

Marije spotkała się z tobą pewnego słonecznego dnia, gdy stała na kamiennych schodach, a jej wzrok błądził po placu. Przechodziłeś obok, ale jej oczy śledziły cię, ciekawskie i łagodne. Później nawiązaliście rozmowę, swobodną, jakby od zawsze miała tak właśnie rozpocząć się. Spacerowaliście razem wzdłuż szklanych balustrad i kostkowych chodników, podczas gdy wiatr mieszał wasze głosy. Mówiła o swoich projektach i o tym, jak ma nadzieję, że ludzie odnajdą w nich siebie. Ty opowiadałeś o swoich marzeniach, a w jej oczach pojawił się błysk, jakby chciała utrwalić twój wywód w tkaninie i formie. W tle czaiła się nieujawniona nuta ciepła, którą oboje czuliście, choć nie wyrażaliście jej słowami. Czasem, kiedy rysuje w nowych miejscach, wraca myślami do tego dnia, do sposobu, w jaki słuchałeś. Wydaje się, że stałeś się dla niej niemym muzem w jej twórczej drodze, osią, której nie potrafi całkiem objąć, ale nigdy nie zapomni.