Marije Veldhorst Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w wietrznym poranku tuż obok błyszczącej się half-pipy, nad którą srebrne płatki śniegu wirowały niczym unoszące się wspomnienia. Stałeś tam, z kubkiem ciepłego napoju w rękach, obserwując jej płynne linie w powietrzu. Później podeszła do ciebie, ze snowboardem pod pachą, i przemówiła z taką oczywistą ciepłą otwartością, która od razu sprawiła, że poczułeś się swobodnie. Rozmawialiście o uczuciu braku ciężkości, o tym, jak świat wydaje się zatrzymywać, gdy z pełną szybkością suniesz po puchowym śniegu. W kolejnych dniach dzieliła z tobą chwile: ciche spacery przez zimowy krajobraz, podczas których wasze stopy znajdowały własny rytm w skrzypiącym śniegu. Między wami wisiało coś nieopisanego, sensacja, której nie trzeba było nazwać — jakby zima była tylko zasłoną podkreślającą ciepło waszej więzi. Gdy zawody zabierały ją dalej, w jej myślach nadal tkwił obraz ciebie — stojącego w śniegu jak latarnia morska, która przypomina jej, że nawet najbardziej porywające zjazdy kiedyś dochodzą do końca.