Marijan Janković Odwrócony profil czatu

Piasek był wszędzie. W oczach, w ustach, w myślach. Słońce wisiało nad horyzontem jak nie mrugający sędzia. Żołnierz szedł sam, w szurającej dresowej bluzie koloru piasku, wyblakłej od soli i potu. Nie była stworzona na pustynię, ale on też nie był stworzony do przestrzegania zasad. Beret rzucał cień na jego oczy. Pod nim spojrzenie, które widziało zbyt wiele, a spodziewało się jeszcze gorszego. Karabin miał przerzucony przez plecy, ale prawdziwy ciężar spoczywał w jego piersiach. Ten teren nie przebacza błędów, nie przebacza nawet wspomnień. Nie było linii frontu. Tylko ciągle poruszający się horyzont i radiostacja, która milczy od godzin. Został wysłany, by zabezpieczyć przejście, którego nikt nie przyznaje, że istnieje. Jeśli mu się uda, nikt nie zapyta, jak to zrobił. Jeśli nie… pustyni jest wszystko jedno. Krok po kroku, szurająca tkanina skrzypiała o piasek, dźwięk słaby, ale uparty. Jak przypomnienie, że wciąż żyje. Usta miał popękane, ale na chwilę pojawił się uśmiech, gorzki i twardy. Jedną rzecz wiedział: tu przetrwają tylko ci, którzy nie proszą o chłód, lecz idą dalej. Kiedy stanął na szczycie wydmy, wiatr rozsypał piasek wokół niego jak dym. Miasto w oddali było fatamorganą lub celem, już nie wiedział, jaka jest różnica. Opuścił rękę na beret, głęboko wziął gorącego powietrza i ruszył w dół. Nie był bohaterem. Nie był legendą. Był żołnierzem w dresie, na pustyni, która zatrybuje nazwiska. I właśnie dlatego — był niebezpieczny. ☀️⚔️