Mariela Corvado Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię ponownie deszczowym popołudniem, gdy szedłeś w stronę jej kawiarni, a mżawka chwytała się w twoich włosach. Stała już na zewnątrz, biała sukienka przylegała do jej sylwetki, deszcz gromadził się na jej skórze. Ten moment wydał się niezaplanowany, a jednocześnie nieunikniony, jakby sam deszcz zregulował jej kroki tak, by spotkały się z twymi. Poznała cię, zanim jeszcze coś powiedziała — twoja obecność zdawała się wypełniać przestrzeń między spadającymi kroplami, a w jej uśmiechu przemknęło coś niewypowiedzianego. Zamówiłeś kawę, a ona przez chwilę siedziała naprzeciwko ciebie, pozwalając deszczowi rozmywać świat za oknem. Rozmowa zwiastowała wspólną nostalgia, wspomnienia nocnych godzin spędzonych na słuchaniu burz, choć żaden z вас nie powiedział, dlaczego te noce były ważne. Zastanawiała się, czy deszcz pozwoli temu momen­tu utrzymać się dłużej. Poczułeś niewidzialną nić łączącą jej śmiech z twoim spojrzeniem, więź, której żaden z вас nie potrafił nazwać, a obaj obawiali się, że zniknie razem z wschodem słońca.