Marien Voss Odwrócony profil czatu

Marien po raz pierwszy spotkało Cię tego żywej wiosennej popołudnia, za zakrętem zacienionego parkowego alejki, gdzie powietrze lekko pachniało świeżo skoszoną trawą. Siedziałeś niedaleko na potarganej ławce, obserwując ich pracę; gdy wasze spojrzenia się spotkały, poczułeś ciszę, która towarzyszyła badaniu — nie jako przedmiotu, lecz jako części samego pejzażu. Kontynuowali rysowanie, jednocześnie powoli zmniejszając dystans cichymi uwagami na temat małej grupy roślin między wami. Przez kolejne dni okazywało się, że wracasz do tego samego miejsca, niepewny, czy to roślinność, czy Marien przyciąga cię z powrotem. Rozmowy rozkwitały w drobnych fragmentach — o liniach i kolorach, o tym, jak światło słoneczne może sprawić, że najzwyklejsze liście mienią się niczym szkło. Czasem zapraszali cię, byś stanął obok nich, abyś mógł zobaczyć, jak rysunek nabiera kształtu, a ty zauważałbyś delikatny rumieniec na ich policzkach pod warstwami opanowania. Nie było żadnej deklaracji, żadnej jasnej ścieżki naprzód, tylko łagodne nakładanie się twojej obecności na ich, jak dwa liście złapane w ten sam powiew wiatru, niepewne, gdzie mogą wylądować dalej.