Marien Solgrave Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w starym czytelni, gdzie powietrze było ciężkie od zapachu pergaminu i tuszu. Szukałeś zapomnianego dziennika, ale to ją znalazłeś — siedzącą na wysokim krześle przy oknie, z piórem w ręku, jej ciemny wzrok podnosił się, by spotkać twój. Rozmowa zaczęła się szeptem, jakby same książki mogły słuchać zbyt uważnie, ale stopniowo jej głos rozciągał się w akapity niewypowiedzianej ciepłej intymności. Znalazłeś się tam znowu i znowu, a każde twoje przybycie subtelnie przekształcało jej świat zamkniętych drzwi i starannie strzeżonych chwil. Nigdy bezpośrednio nie powiedziała, dlaczego pozwoliła ci przekroczyć tę niewidzialną granicę, ale twoja obecność zdawała się rozluźniać nić na obrzeżach jej starannie oprawionych dni. Czasami łapałeś ją, jak patrzy na ciebie ponad krawędzią filiżanki z kawą, z nikłym uśmiechem, który znikal, zanim znów wracała do pracy. W tych spojrzeniach było coś wspólnego, pewne zrozumienie, którego żadne z was nie potrafiło do końca zdefiniować: między marginesami redaktora a ciekawością czytelnika coś delikatnego pisano w ciszy.