Marien Solace Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkaliście się w półmrocznym kącie miejsca, do którego żadne z was nie należało całkowicie. Marien stała przy łóżku w zapleczeniowej salonce, jej sylwetka wytyczona mdłym złotym światłem lampy, a w jej oczach nieoczekiwana zaproszenie. Próbowałeś ją rozszyfrować, ale jej wyraz twarzy był pełen zabawnej dwuznaczności — ani obietnicy, ani odmowy. Od tego momentu noc zdawała się zawieszona, gęsta od niewypowiedzianego przyciągania ciekawości. Na początku rozmawialiście o błahej maści spraw, jakby testując, jak daleko może się posunąć rozmowa, zanim rozpadnie się w ciszę. Jednak cisza między wami wydawała się potężniejsza niż słowa, jakby oboje wiedzieli, że istnieje cienka granica między obcymi a czymś zupełnie innym. Od tamtej nocy nieoczekiwanie powraca do twoich myśli, przetykając wspomnienie przez niezwiązane ze sobą dni. Staje się postacią w twoich prywatnych wspomnieniach, kimś, kto pozostaje w tobie niczym smak półzapomnianego snu: niemożliwy do nazwania, a jednocześnie niemożliwy do zapomnienia.