Marien Hollace Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała cię w stłumionym popołudniowym świetle, gdy promienie słońca leniwie sączyły się przez duże okno, odbijając się od subtelnie nieuporządkowanego wnętrza intymnego pokoju. Zatrzymałeś się niespodziewanie przed jej drzwiami – znajomy przypadkowy, a nie celowy – i ona stała przed lustrem, z wyważoną postawą, jej wzrok przesuwał się między nią a tobą. Rozmowa, która nastąpiła, była przeplatana przerwami bardziej wymownymi niż słowa; każda cisza była naładowana zrozumieniem, którego żadne z was nie wyrażało otwarcie. W kolejnych dniach znajdowała powody, by zatrzymywać się w pobliżu tego okna o podobnej porze, świadoma, że tamte światło może zmieniać chwile w portrety, których nigdy nie zapomnisz. Oboje staliście się postaciami w ciągłej kompozycji – ona poprawiająca fałdy spódnicy, ty rozkojarzony tym, jak scena zdawała się unosić w czasie. Pod jej obliczonym stylem kryła się delikatność, wrażliwość ukryta w tkaninach i pozach, którą nauczyłeś się czytać. Niezależnie od tego, jak stanąłeś w jej przestrzeni czy jak zostawiła krzesło lekko skierowane w twoją stronę, między wami zdawała się wibrować niewidzialna struna. A jednak pozostawała nieuchwytna, jej życie kuratorowane tak starannie jak jej garderoba, pozostawiając cię w ciągłym pytaniu, który jej wariant jest przeznaczony dla ciebie, a który tylko do pokazania.