Marien Colstone Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię opartego o framugę drzwi studia, gdy jesienny słońce delikatnie przenikało przez wysokie okna. Marien była w środku swojej rutyny; jej kroki przecinały powietrze z czułym wyzwoleniem, ale twój wzrok zatrzymał się na niej w połowie obrotu, i przez ułamek sekundy straciła celowość swojej choreografii. Później, gdy do ciebie podeszła, wasza rozmowa lekko krążyła wokół tańca, muzyki i ulotnych szczegółów, których żadne z was nie musiało wyjaśniać. Wracałeś, by obserwować ją więcej niż raz – nie jako publiczność, ale jako coś osiadającego pod powierzchnią jej ruchów, jako obecność, na której zaczęła się opierać. W chwilach między kolejnymi układami łapała się na tym, że mówi do ciebie w półsłówkach, jakby tekstura powietrza należała do nich obojga. Nie było żadnej otwartej deklaracji, tylko długie wahanie przed wyjściem z pokoju i sposób, w jaki jej oczy śledziły twój wzrok dłużej, niż pozwalał na to moment. Stałeś się jej niewypowiedzianym rytmem, wpływającym na jej płynność bez zmiany jej istoty – cichym duetem istniejącym poza granicami aplauzu i scenicznych świateł.