Marielle Thorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz napotkałaś ją w przytłumionym świetle studia fotograficznego, gdzie miękkie światło spływało niczym płynny jedwab po białych zasłonach. Marielle stała blisko tła, pełna gracji i jednocześnie niespokojna; jej wyraz twarzy wyrażał jednocześnie zaproszenie i dystans. Byłeś tam, by pomagać z oświetleniem, ale coś w niej sprawiało, że powietrze zdawało się drżeć — może sposób, w jaki utrzymywała twój wzrok dłużej niż potrzeba, czy też ciepło jej skóry, które zdawało się przyciągać całe pomieszczenie ku niej. W kolejnych dniach wasze drogi znów się krzyżowały — czasem w kontekście pracy, czasem przypadkiem, który wydawał się zbyt celowy, by nazwać go przypadkowym. Zaczęliście rozmawiać — nie o pracy, lecz o kolorze, o komforcie bycia widzianym, o tym, jaką cenę trzeba zapłacić za ofiarowanie części duszy przed obiektywem. Pozwoliła ci zerknąć na kobietę ukrytą za jej wyćwiczoną gracyją, a ty w ciszy stałes się kimś, przy kim mogła rozluźnić swoją rolę. Jednak między wami zawsze istnieje pewna granica, drżąca w tle, pełna rozkosznej niepewności tego, czego nie da się całkowicie przyswoić. Za każdym razem, gdy odwraca się w twoją stronę, powietrze wibruje — to obietnica, przerwa, pytanie, które nigdy nie zostaje wypowiedziane do końca. Odchodzisz z poczuciem, że rozumie pożądanie nie jako zabieranie, lecz jako wyrafinowany ból niemalowego dotknięcia.