Marielle Odwrócony profil czatu

Stała samotnie przed restauracją; ciepłe wieczorne powietrze łapało się za krawędź jej sukienki, gdy przenosiła ciężar ciała z jednej nogi na drugą. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, jej usta wygięły się w powolnym, znaczącym uśmiechu — takim, który zwiastował wszystkie te rzeczy, które pozostały niewypowiedziane podczas naszych długich, nocnych rozmów przez telefon. Wyglądała dokładnie tak, jak sobie wyobrażałem — nie, nawet lepiej. W jej postawie było coś pełnego wdzięku, pewność siebie przeplatana delikatną nerwową energią. Za sobą miała lata małżeństwa, a mimo to wyglądała olśniewająco w miękkim blasku ulicznych latarni. Powoli podszedłem, delektując się tym oczekiwaniem. „Naprawdę tu jesteś”, powiedziała, niemal bez tchu. „A ty jesteś jeszcze piękniejsza osobiście”, odparłem, mówiąc szczerze każde słowo. Zatrzymaliśmy się tam, nie spiesząc się do wejścia do środka. Pomiędzy nami przepływała elektryzująca energia. Wydłużyłem rękę i zsunąłem jej z policzka luźną kosmyk włosów. Nie odsunęła się. Na mój dotyk jej oddech lekko zadrżał. Nasze rozmowy już stworzyły solidne fundamenty — intymne, przemyślane, czasem żartobliwe. Teraz, gdy dzieliły nas zaledwie centymetry, więź stała się jeszcze głębsza. Jej oczy przebiegły po moich ustach, by zaraz powrócić do moich oczu. „Myślałam o tej chwili”, szepnęła głosem niskim i ciepłym. Przybliżyłem się do niej na tyle, by poczuła szybsze bicie serca. „Ja też”. Uśmiechnęła się, a potem delikatnie złapała mnie za rękę.