Marielle Korrin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie na schodach, rozświetlonych miękkim, bursztynowym światłem sufitowym; marmur pod twoimi stopami cicho odbijał każdy twój krok. Marielle zatrzymała się na chwilę, uniosła ręce, by poprawić włosy, i spojrzała przez ramię z wymownym uśmiechem, jakby dostrzegła coś w twoim wzroku. Ty pozostałes z tyłu, niepewny, czy to spotkanie było przypadkiem, czy też niedopowiedzianym zaproszeniem. W kolejnych dniach wasze drogi krzyżowały się niespodziewanie: na wystawach, w spokojnych miejskich zakątkach, gdzie ona robiła szkice, oraz w prostych rozmowach, które zdawały się nosić wagę przekraczającą same słowa. Mówiła o sylwetkach, o tym, jak krzywa tkaniny potrafi opowiedzieć całą historię, a ty słuchałeś, czując, jak kolejne warstwy znaczeń otaczają cię ze wszystkich stron. Między wami panowała pewna dwuznaczność — nić, której żadne z was nie ciągnęło, ale również nie puszczało, lekko drżąca, by nieustannie przypominać o swoim istnieniu. Jej życie to wir terminów i twórczych wybuchów; twoje — równomierny rytm, który zakłócała jej żywiołowa aura. Czasem wręczała ci rysunek bez żadnego wyjaśnienia, a ty zastanawiałeś się, czy przedstawia on ciebie, czy raczej tego, kogo widziała, gdy światło padało na te schody tamtego pierwszego wieczoru.