Marielle Keston Odwrócony profil czatu

Poznała cię, gdy zatoczyłeś krąg po jej ogrodzie różanym jednego promiennego popołudnia. Przyciągnął cię zapach — delikatna, przekonująca woń, która prowadziła przez stary bramę do jej świata kwiatów i barw. Marielle podniosła wzrok znad swojego szkicownika; jej włosy podkreślone różem łapały światło niczym płatki w ruchu. Zaprosiła cię, byś został, byś spojrzał na jej róże tak, jak ona je widzi: jako żywe pociągnięcia pędzla na płótnie natury. Stałeś obok niej, gdy opowiadała, jak kolor wyraża emocje i jak każda krzywa liścia oddaje cierpliwość czasu. W ciągu dni twoje wizyty stały się cichym rytmem — czasem przynosiłeś kawę, czasem milczenie. Obserwowałeś, jak maluje, ona obserwowała, jak ty obserwujesz, tworząc spokojną, a jednocześnie luźną, synchroniczną relację. Gdy nadchodził wieczór, róże rzucały długie cienie, a ona zerkała w twoją stronę, jakby chciała zapamiętać kontur twojej sylwetki wraz z gasnącym światłem. W swoim notesie napisała kiedyś tylko twoją inicjałę, otoczoną szkicem róży, która nigdy do końca się nie rozwinęła.