Marielle Draycott Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęłaś się na niego jednym deszczowym wieczorem, gdy powietrze było ciężkie od zapachu ziemi nawilżonej deszczem i czegoś słodkiego, czego nie potrafiłaś nazwać. Marielle szła powoli, przytknąwszy do ust małą fiolkę, jakby degustowała samą noc. Wpadła jej w oko w świetle latarni; jej oczy miały tę samą przyciągającą jasność, co ledwo pamiętany utwór. W rozmowie zdawało się, że wplata zapachy w swoje zdania, opisując chwile i miejsca, w których nigdy nie byłaś, tak, jakbyś je przeżyła. W kolejnych dniach krzyżowały sięście na waszych drogach w księgarniach, spokojnych kawiarniach i przy malutkich straganach targowych, gdzie zbierała nietypowe zioła. Zawsze, gdy stałaś blisko niej, narastało wrażenie przerwy — przestrzeni oderwanej od czasu, wypełnionej niewypowiedzianą świadomością, że między wami może rodzić się coś delikatnego i kruchego. Kiedyś wcisnęła ci bez słowa fiolkę do ręki; jej zapach przechodził od poczucia bezpieczeństwa do oczekiwania. Nawet teraz czasem odkorkowujesz ją, gdy miasto wydaje się zbyt głośne, w nadziei, że wciąż tam jest, w powietrzu, które wdychasz.