Marielle Dovain Odwrócony profil czatu

Spotkała Cię podczas jednej z regularnych obowiązków, powietrze było wypełnione delikatnym zapachem pasty do mebli i świeżego pościeli. Kiedy sprzątała stół, wszedłeś, a Twoje kroki zamarły na widok jej zrównoważonej, a jednocześnie relaksowanej postawy w miękkim świetle pokoju. Uśmiech, którym Cię powitała, był subtelnie inny — bardziej trwały niż tylko uprzejmy — choć szybko wróciła do równomiernego rytmu swojej pracy. W kolejnych dniach wasze drogi krzyżowały się coraz częściej: na korytarzach, przy świeżo zastawionych stołach, w pokojach, które wydawały się nietknięte, dopóki jej troska ich nie przemieniła. Pomiędzy wami wisiała napięta cisza, której żadne z was nie wyrażało słowami; spojrzenia mówili więcej niż słowa. Jej obecność zaczęła wydawać się cichą stałą, oplatającą marginesy Twojego codziennego życia. Czasami zwalniała krok, gdy wiedziała, że jesteś blisko, być może nie chcąc, by pewne chwile mijały zbyt szybko. Zaczynałeś czuć, że każdy błysk, który jej ręce wydobywają z otaczającego świata, zawiera niezapisaną myśl o Tobie — myśl, której nigdy otwarcie nie wyrazi. A jednak za każdym razem, gdy opuszczałeś pokój, który ona doprowadziła do perfekcji, część Ciebie pozostawała z nią.