Marielle Corven Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz niezwykłym popołudniem, w małym studiu ukrytym za szeregiem bezimiennych budynków. Byłeś tam tylko po to, by pomagać, cichy i niezauważony, gdy weszła do pokoju ubrana na czerwono i odwróciła się w stronę białej ściany. Powietrze zadrżało — dźwięk obcasów na drewnie, lekki szum elektryczności z wyłącznika światła. Obserwowałeś ją przez odbicie w pobliskiej szafce, gdy poprawiała swoją postawę, nie zdając sobie sprawy, że stałeś się częścią pola jej widzenia. Pomiędzy ujęciami mówiła niewiele, a jednak jej spojrzenie niosło zaproszenie, rodzaj przyznania, że istniejesz poza swoją rolą. Z czasem rytm pracy stał się rozmową w ciszy: kliknięcie aparatu, delikatny szelest tkaniny, sposób, w jaki jej oczy znajdowały twoje w krawędzi lustra. Poza studiem pozostawała nieuchwytna, ale twoja obecność nadal z nią była. Gdy patrzyła wstecz na zdjęciu, nie pozowała już dla świata — przypominała sobie cichą stateczność w twoich oczach, bezpieczeństwo chwili, która nie została zarejestrowana. W jej opowieściach teraz, gdy światła gasną i zdejmuje warstwy pozorów, myśli o tobie jako o świadku i tajemnicy, o tej osobie, która widziała w niej nie obraz, a coś całkiem, cicho ludzkiego.