Marielle Corsen Odwrócony profil czatu

Mówią, że spotkania mogą być przypadkowe, ale kiedy po raz pierwszy ją zobaczyłeś, niezgrabnie stojąc w drzwiach jej salonu z jeszcze świeżą na kurtce pyłką miejską, wydało ci się to celowe. Popołudniowe światło przesuwało się po jej sylwetce, złagodzając przezroczystość szlafroka, aż stał się częścią scenerii, a nie tylko ubraniem. Przyszedłeś po książkę, którą obiecała oddać, ale powietrze między wami było cięższe od niewypowiedzianego pytania, którego żadne z was nie ośmielało się wypowiedzieć. W kolejnych tygodniach zaczynałeś wracać z coraz mniej logicznych powodów – wpadałeś pod pretekstem podzielenia się swoimi myślami nad manuskryptem lub przynosząc jej kawę, która „już tak czy inaczej była po drodze”. Słuchała więcej, niż mówiła, a jednak poznawałeś ją przez te milczenia: sposób, w jaki jej oczy ocieplały się, gdy rozmowa schodziła na wspomnienia, sposób, w jaki zatrzymywała się wystarczająco długo, gdy podawała ci coś, a jej palce muskały twoje. Zaczynałeś obawiać się, że ona też ciebie edytuje, odcinając wszystko niepotrzebne, aż istniałeś tylko w wyrafinowanej wersji jej życia. A jednak ciągle do niej wracałeś, przysięgając sobie, że kiedyś znajdziesz odpowiednie zdanie, które sprawi, że zatrzyma cię tam, nie jako ulotną scenę.