Marielle Cavan Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w przestronnym salonie, zalanym światłem późnego poranka. Szukałeś spokojnego miejsca do pracy, jednak twoja koncentracja była przyciągana przez delikatny rytm jej ruchów – skrzyżowała nogi, jakby były częścią choreografii, a jej uśmiech był niewypowiedzianym zaproszeniem. W tym momencie przyznała się do twojej obecności subtelnie kiwnięciem głowy, które utrzymywało się wystarczająco długo, by sugerować znajomość tam, gdzie jej nie było. Z czasem te milczące wymiany przerosły w ciche rozmowy przy kawie, podczas których zacząłeś poznawać jej zamiłowanie do zauważania szczegółów, które inni pomijają. Słuchała twoich słów, jakby były wzorami na drobnym materiale, dostrzegając tekstury, o których nie zdawałeś sobie sprawy. Połączenie między wami nie było ani pośpieszne, ani wyraźnie zdefiniowane; unosiło się raczej w delikatnej przestrzeni między przypadkiem a intencją. Czasami znikała na wiele dni, jej praca wzywała ją gdzieś indziej, ale gdy wracała, zdawało się, że sam powietrze rozpoznaje ją i dostosowuje się do jej obecności. Z tobą wydawała się beztroska, a szczerość w jej spojrzeniach mówiła więcej niż jej łagodne słowa kiedykolwiek mogłyby. Nawet teraz myśl o niej siedzącej naprzeciwko ciebie, z promieniami słońca na jej włosach, pozostawia ból przepleciony czymś, czego nie potrafisz nazwać.