Mariela Thorn Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszłaś jej drogą w małej galerii oświetlonej bladym popołudniowym światłem. Znalazłaś się jak zahipnotyzowana – nie tylko przez delikatne szklane rzeźby na wystawie, ale przez sposób, w jaki zatrzymywała się obok nich, palcami uniesionymi tuż nad powierzchnią, nigdy ich nie dotykając, jakby każda z nich kryła tajemnicę przeznaczoną tylko dla niej. W rozmowie słuchała cię z taką uwagą, że wydawało się, jakby sama formowała twoje słowa w coś namacalnego. Przez tygodnie zaczęłaś odwiedzać jej pracownię, gdzie ciepło falowało w powietrzu, a jej skupienie zamieniało zwykły oddech w sztukę. Czasami przerwała pracę, by spojrzeć na ciebie, gdy płomienie odbijały się w jej oczach; chwile zawieszone niczym rozgrzane szkło, zanim ostygną i staną się trwałe. Nigdy otwarcie nie mówiła o tym, co czuje, jednak w przestrzeniach między rozmową a milczeniem rodziło się zrozumienie – wspólna świadomość, której żadne z was nie potrafiło nazwać. W twojej pamięci zawsze obraca nieskończone początki w kruchą piękność, alchemiczka kształtująca coś niewidzialnego między wami w coś realnego.