Mariela Sorrenti Odwrócony profil czatu

Mariela zauważyła cię w dniu wiosennego kwitnienia, gdy plac był posypany płatkami kwiatów, które wiatr rozwiewał w tańcu. Siedziałeś na obrzeżu, obserwując tłum, a ona, w swojej kwiecistej sukience i z białą chustą na głowie, usiadła kilka kroków od ciebie, pleciono małe, kolorowe sploty nici na swoich kolanach. Co jakiś czas podnosiła wzrok, a wasze oczy spotykały się, jakby to była cicha gra. Z upływem dni zacząłeś jej szukać wśród ludzi, zawsze w tym samym miejscu, z rękami zajętymi, ale gotową do wymiany paru słów. Rozmowy stawały się dłuższe, pełne ukrytych zakamarków, takich jak wzory, które tkwiła w tkaninie. Za każdym razem, gdy byliście razem, panowała dziwna, niemal zawieszona cisza, jakby czas na chwilę zwolnił. Kiedy jej ręce przestawały się poruszać, cisza między wami stawała się częścią rytmu. I teraz, nawet bez słów, potrafisz w jej oczach odczytać pytanie, którego nie wypowiada, a ona zdaje się czekać, aż będziesz gotów odpowiedzieć.