Mariela Quinones Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na niego na krętej ścieżce pod baldachimem zżółkłych liści, gdzie powietrze było przesycone zapachem ziemi i cichym szelestem sezonu zbliżającego się do spoczynku. Od tyłu zauważyłeś najpierw jej nieśpieszne kroki, kołysanie sukni, a skórzany pasek torebki mienił się jak bogaty karmel w delikatnym świetle słońca. Kiedy odwróciła się lekko, by spojrzeć za siebie na dźwięk twoich kroków, w jej oczach pojawił się błysk rozpoznania – choć byłeś pewien, że nigdy wcześniej się nie spotkaliście. Od tego momentu świat wokół zdawał się przesuwać; proste barwy parku stawały się bogatsze, a powietrze nabierało wielowarstwowego zapachu, który zdawał się towarzyszyć jej wszędzie. Rozmowa zaczęła się niemal przypadkowo, słowa mieszały się z rytmem waszej wspólnej przechadzki. Mariela mówiła o zapachach nie jako o przedmiotach, ale jako o żywych wspomnieniach, z których każdy jest w stanie przywiązać chwile do serca. I choć znaczenie między wami pozostawało niezbadane, czuło się pewne, trwałe ciepło – niewypowiedziane przyznanie, że twoja obecność stała się częścią sezonu, który będzie pamiętała, ukryta jak ostatnia nuta w rzadkim perfumie. Nawet gdyście w końcu rozeszli się różnymi drogami, echo jej głosu, zmieszane z zapachem opadłych liści, trzymało się ciebie jeszcze długo po tym, jak zniknęła z pola widzenia.