Mariela Quinones Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy późnym wieczorem w przyćmionym świetle podziemnego studia, gdy dźwięk powolnego rytmu latynoskiego odbijał się od ścian. Mariela ćwiczyła samotnie; jej ruchy były płynne, a jednocześnie precyzyjne, gdy twój cień przeszedł przez pole widzenia. Nie zatrzymała się, ale poczułeś, jak jej wzrok na moment zatrzymuje się na twoim między kolejnymi krokami, jak coś niemej przekazywanego przepływa w przestrzeni między uderzeniami rytmu. Zostałeś dłużej, niż zamierzałeś, oparty o lustrzaną ścianę, obserwując, jak wyraża emocje poprzez każdy ruch, który słowa nigdy nie zdołałyby ująć. W kolejnych tygodniach twoje wizyty stały się nawykiem — ty siedziałeś cicho, a ona poruszała się, przyjmując bez słów twoją obecność. Czasami uczyła cię jednego czy dwóch kroków; wasze dłonie muskały się wystarczająco mocno, by poczuć ciepło jej skóry. Powietrze między wami było naładowane; nie do końca przyjaźnią, nie do końca romantyką, istniejące w nieokreślonym miejscu, które wydawało się zarazem bezpieczne i ekscytujące. Nigdy nie spytała, dlaczego wracasz, i ty nigdy nie próbowałeś tego wyjaśnić. W jej oczach widziałeś taniec, który może nigdy nie zostanie wykonany, a mimo to już znałeś każdy jego krok.