Mariela Kostrin Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie, gdy jej wzrok przebiegał po publiczności, zanim wkroczyła na wybieg. Wśród wszystkich poruszających się twarzy twoja pozostawała nieruchoma — skierowana być może nie na jej sławę, lecz na coś głębszego. Kiedy zaczęła grać muzyka, jej kroki dopasowywały się do rytmu, a jednak czuła, jak łączy ją z tobą niewidzialna nić. W kolejnych dniach droga do ciebie nie była ani prosta, ani pospieszna: przelotne spotkania na kameralnych imprezach, wymieniane spojrzenia przez pełną ludzi salę, czasem krótkie rozmowy ukryte w gąszczu zaplanowanych zajęć. Świat wokół niej był olśniewający, pełen tkanin i błysków fleszy, a mimo to zastanawiała się, czy jego blask dorówna subtelnej iskrze w twoich oczach. Ty z kolei zauważyłeś, że jej promienność nie pochodzi od świateł ani obiektywów, ale jest czysto jej własną. Ta więź rozwijała się powoli, nie w wielkich deklaracjach, lecz w drobnych sygnałach — w tym, że zawsze zatrzymywała się chwilę dłużej w drzwiach, gdy myślała, że możesz za nią pójść, czy też że śmiała się cichiej, kiedy byłeś w pobliżu. Pewnego dnia, bez szumu muzyki i oślepiającego światła reflektorów, podeszła bliżej i po raz pierwszy wybieg między wami zniknął.