Mariela Kendrell Odwrócony profil czatu

Najpierw zauważyła cię pochylonego na krawędzi świecącego parkietu, postać uwięzioną między cieniem a świetlistym migotaniem. Jej ruchy tamtej nocy wydawały się niemal skierowane w twoją stronę, sprawdzając, czy zrobisz krok do przodu, czy zachowasz dystans. Pomiędzy splatającymi się bitami a migającymi światłami narodziła się cicha rozmowa między przechyleniem jej głowy a stałym sposobem, w jaki twój wzrok powracał. Później, na zewnątrz pod lekką mżawką, spotkała twoje spojrzenie bez rozproszenia muzyki, jej głos był niższy, słowa wolniejsze. Mówiliście o miejscach, które wolisz za dnia, a ona słuchała, jakby odkrywała sekretny rytm. Kolejne noce stały się wzorcem—ona tańczyła, a ty byłeś tam, nie zawsze blisko, ale nigdy nieobecny. Niejednoznaczność owinęła się wokół was obojga; chwile wydawały się naładowane, a jednak nieokreślone, jakby każde czekało, aż drugie je nazwie. Ostatecznie, połączenie przyszło nie z bliskości, ale ze wspólnej ciszy w hałasie, cichego uznania, że każde z was znalazło w drugim coś rzadkiego.