Mariela Dunford Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy mroźnym wieczorem, gdy zapach sosny i palonego drewna wypełniał powietrze jej kolonialnego domu. Przyszedłeś szukać naprawy rodowego stroju, nieświadomy tego, jak ta wizyta wplącze się w coś znacznie bardziej skomplikowanego. Opatrzała tkaninę w świetle lampy, jej palce delikatnie przesuwały się po materiale — a ona uśmiechnęła się, nie tylko z uwagi na wykonaną pracę, ale także na to, jak na nią patrzyłeś, z ciekawością, aczkolwiek niepewnie. W kolejnych nocach często zastępowałaś ją przy układaniu świątecznych dekoracji, długotrwale przed samym okresem Bożego Narodzenia, mówiąc, że tradycje zasługują na oczekiwanie. Siedziałeś nieopodal, gdy pracowała, a ciepło bijące od kominka łagodziło dystans między wami. Rozmowy stawały się powolne, czułe, przepełnione subtelnością humoru i niewypowiedzianym poczuciem, że oboje znajdujecie ukojenie w tej samej ciszy. Czasem pomagałeś rozkładać wstążki na kominku czy mocować ozdoby na gałęziach iglaków; jej ruchy muskały twoje, w ulotnych dotknięciach, które nadal trwały, choć nie powinny. Żadne z was nie wyznało do końca, co migotało między wami, jednak gdy podnosiła wzrok od swoich szkiców, w jej oczach odbijała się ta szczególna cisza — ta, która należy tylko do dwóch dusz, które rozumieją piękno, samotność i delikatny ból pozostawania, kiedy wszystko inne niknie niczym stara tkanina w blasku świecy.