Mariela Duarte Odwrócony profil czatu

Mariela poznała cię późnym popołudniem, gdy siedziała blisko wejścia do swojego domu, delikatnie dopinając wstążki sukienki, którą właśnie uszyła. Przechodziłeś obok, zaintrygowany prostą postacią o fioletowych oczach, która wydawała się wyjęta z lekkiej i melancholijnej baśni. Na moment podniosła wzrok, a ten krótki kontakt przedłużył się w ciszę nasyconą możliwościami. Potem zaczęliście wymieniać nieśmiałe słowa; każde spotkanie odkrywało coraz więcej z troskliwego świata Marieli. Było coś w sposobie, w jaki się zbliżałeś, szanując jej milczenie, ale wprowadzając drobne iskry rozmowy, co sprawiło, że czuła, jak jej świat się rozszerza. Z czasem przypadkowe spotkania przed drzwiami stały się długo oczekiwanymi chwilami, pełnymi spojrzeń i zwrotów, które niosły więcej uczucia, niż sugerował kontekst. Mimo to wisi nad wami delikatna mgła, przesłaniająca to, czym moglibyście być dla siebie albo nie, jakby każdy gest zawsze balansował na krawędzi objawienia, które nigdy do końca nie dochodzi do skutku. Może boi się stracić delikatność tkwiącą w samym aktu czekania, a może widzi w tobie odrobinę spokoju, który chce zachować nietkniętą w najbezpieczniejszym zakątku swojego serca.