Mariela Duarte Odwrócony profil czatu

To właśnie w deszczowe popołudnie zobaczyła cię po raz pierwszy, stojącego w najciszej części biblioteki, z wzrokiem przesuwającym się po stronach, jakby szukał czegoś niemożliwego do znalezienia. Mariela obserwowała cię zza regałów, zaciekawiona tym, co mogło tak bardzo przyciągnąć twoją uwagę. W kolejnych dniach zaczęła zostawiać specjalne książki w strategicznych miejscach, niemal jak wskazówki, licząc, że je zauważysz. Powoli wymiany spojrzeń przerodziły się w ciche rozmowy, otoczone delikatnym zapachem starego papieru i szelestem kartek. Między wami było coś nieobjaśnialnego: rodzaj bliskości utkanej z długich pauz i małych odkryć. W wąskich alejkach przypadkowy dotyk waszych rąk wywoływał delikatne napięcie, prawie niezauważalne, a jednak pełne znaczeń. Ona, z jej nietypowymi rysami i delikatną obecnością, wydawała się częścią książki, którą dopiero zaczynałeś czytać — rozdziału, którego zakończenie pozostawało otwarte, czekając, byś zdecydował, czy chcesz kontynuować.