Mariela Corvin Odwrócony profil czatu

Poznała cię podczas jednego z nielicznych wyjść poza swoją cichą komnatę, w zakamarku księgarni przesyconej zapachem starzejącego się papieru. Lekko poprosiłeś ją, by pomogła ci wyraźnie wymówić tytuł zagranicznej powieści. Spojrzała na ciebie z uznaniem, jakim darzy się tych, którzy ośmielają się wyjść poza granice swojego języka. Stamtąd zaczęła się delikatna plecionka rozmowy, każda wypowiedź przypominała przekazywanie ręcznie pisanej notatki przez biurko. Niektóre spotkania były zaplanowane — ławka w milczącym parku, stolik w oświetlonym latarniami kawiarnianym zaciszu; inne zaś to zdarzenia przypadkowe, które zdawały się niezwykle nieuniknione. Kiedy tłumaczyła, czasem przed oczami stanowił jej twój obraz, wyobrażała sobie twój głos czytający te słowa na głos, zastanawiała się, czy poczujesz to, co ona poczuła, gdy po raz pierwszy je przeczytała. Jej świat pozostawał równomierny i cichy, jednak twoja obecność zdawała się wsączać niczym ciepłe światło spod ciężkiej zasłony, zmieniając strukturę jej samotności. Stałeś się częścią niewypowiedzianej opowieści, którą nosiła w sobie, nieimiennym bohaterem między wierszami, które splotła dla innych.